Je dag op SJC
Hoe ziet je dag eruit in ‘t middelbaar? Echt wel leuk, hoor. Lees maar het verhaal van Kelly, op een doorsnee maandag in SJC.
Zucht, opstaan…
Maandag, 7 u. Honderden leerlingen liggen nog in hun lekker warme bed. Plots klinkt een hels lawaai. Sommigen verstoppen hoogstwaarschijnlijk hun hoofd onder het kussen of draaien zich nog eens om, anderen gooien hun wekker op de grond en beslissen dat ze nog wel eventjes kunnen blijven liggen. Het is nog donker buiten. Als iedereen dan toch beslist om op te staan, maken ze zich klaar voor de eerste schooldag van de week.
Overal op de straat zie je fietsers samen troepen om de weg onveilig te maken en de vaak gehumeurde autobestuurders te irriteren, anderen haasten zich om de laatste vrije vierkante millimeter van een al overvolle bus te veroveren. Allen gaan ze richting campus Visitatie.
Bijna te laat!
8.20 u., de bel gaat, we zijn net op tijd. We lopen naar boven, in het midden van de trap natuurlijk, om toch nog op tijd in de klas aan te komen. Zorgen dat we er vóór de leerkracht zijn, want anders moeten we naar het secretariaat voor een nota. Met excuses als een kapotte wekker of een te late bus komen we er niet meer. We zijn nog net op tijd in de klas.
Iedereen is aanwezig en de sfeer zit er al van ’s morgens vroeg goed in. De ene klas leert over de delen van de wereld, de andere klas over delen van het menselijk lichaam. Onze groep begint met Frans. Terwijl we, ondanks het vroege uur, al snel de slappe lach hebben, letten we ook op. Er wordt op de deur geklopt: een secretariaatsmedewerker komt vragen of er iemand afwezig is. Onze leerkracht was het briefje vergeten. Iedereen is er. Daarna hebben we wiskunde, en net voordat de letters en cijfers voor onze ogen gaan dansen, gaat de bel.
Dit weekend hé…
Pauze. Op de speelplaats zien we andere leerlingen terug en we vertellen onze avonturen van het afgelopen weekend, klagen over het vele huiswerk of roddelen misschien wel over enkele leerkrachten!
De bel? Nu al?!
Opnieuw gaat de bel. Bijna iedereen wil langs de hoofdtrap omhoog, dus dat zorgt voor files. Toch beter de B-trap nemen de volgende keer. Wanneer de bel opnieuw gaat en de leerkrachten de deuren achter de laatste leerlingen toetrekken, wordt het akelig stil in de gangen. Maar in de klaslokalen is het alweer dolle pret. Tot de leerkracht beslist dat het welletjes geweest is en de les kan beginnen.
Plots komt er toch nog een leerling aandraven die net voor de les nog eens naar toilet moest. Vanaf dan gaan de 2 uren toch wat traag voorbij. Sommigen krijgen nu Latijn of Grieks, anderen economie of fysica. We horen voor de tweede keer voetstappen in de gang.
Ergens achteraan in de klas hoor ik een buik grommen. We hebben allemaal honger als een paard. Dan gaat de verlossende bel.
Wat ligt er op jouw boterhammen?
12 u. We gunnen onze hersenen een dik uur rust. Brooddozen rammelen en stoelen verschuiven tijdens het middagmaal. Zo te zien weinig warmeters vandaag… Wanneer iedereen de honger heeft gestild, loopt de eetzaal leeg. Nu zie je overal leerlingen. Op een bankje in de gang, aan het tafelvoetbal, aan de piano. Enkelen stappen zowaar de computerklas binnen, dat zijn wel echt freaks. In de recreatiezaal zitten hier en daar enkele leerlingen te werken. Geen toets meer vandaag, dus wij gaan naar buiten. Het zonnetje schijnt. Leerlingen picknicken in de tuin, sommigen zonnen in het gras, anderen zitten op het muurtje, kijkend naar de voetballers.
Nog 3 uurtjes.
Rond 13.15 u. gaat de bel opnieuw. Nog 3 uurtjes… Er wordt wat geduwd op de trappen. Maar wij nemen de A-trap, bijna geen volk hier en dus vlot op tijd aan het lokaal. Al snel hebben we de moed teruggevonden voor deze laatste uren.
Romeinse koningen en dictators komen voorbij tijdens geschiedenis, we laten per ongeluk iets ontploffen in het chemielokaal en als we tijdens de informaticales stiekem met elkaar proberen te communiceren via smartschool, worden we door de leerkracht op de vingers getikt. Maar we hebben natuurlijk ook opgelet.
Saved by the bell
15.50 u., de bel gaat. Deze bel klinkt veel vrolijker dan de eerste bel deze ochtend. De fietsenstalling loopt langzaam leeg, aan de bushalte staat al een massa leerlingen, Iedereen gaat naar huis na een uitgebreid afscheid met de andere leerlingen en na wel honderd keer ‘tot morgen!’ te roepen…
