Afscheid van Jenny Roegiers
We namen op het personeelsfeest van 17 september afscheid van enkele collega’s, die er een jarenlange dienst op onze school hadden opzitten. We zwaaiden hen uit met een woordje door de directie, de ‘petite histoire’ door een collega en een cadeautje.
Van Jenny hebben we al officieus afscheid genomen in januari. Zij zette immers een punt achter haar 42-jarige onderwijsloopbaan op 1 januari, aan het eind van het eerste trimester van vorig schooljaar. Het begin van haar carrière ligt in 1969, het jaar dat velen (althans generatiegenoten) onder ons zich herinneren als het jaar van de eerste landing op de maan. De mensheid zette toen de eerste voetstap op de maan, Jenny haar eerste stap in het onderwijs, meer bepaald als lerares snit en naad. Ze combineert meteen een opdracht in drie scholen: in Mariakerke, Eeklo en Assenede.
Maar lang duurt het leraarschap niet voor Jenny. Een jaar later al schakelt ze over naar het ambt van studiemeester-opvoeder, in het Technisch Instituut en de school voor kinderverzorgsters te Bassevelde. In 1972 krijgt ze daar haar vaste benoeming en ze blijft er jarenlang in dienst. Het is in die school dat ze in september 1982 – het VSO is aan zijn opmars bezig in Vlaanderen en heeft het Meetjesland weten in te palmen – een piepjonge, pas afgestudeerde leraar Latijn uit Gent ziet arriveren. Dat die jonge snaak een paar tientallen jaar later haar laatste directeur zou worden, dat had Jenny, en zeker de jonge classicus, in de verste verte niet kunnen bevroeden. Het VSO was evenwel geen lang leven beschoren en de Latinist zag zijn “missioneringswerk” van het aanleren van Latijn aan Meetjeslandse boerenzonen en -dochters na enkele jaren aflopen.
De speling van het lot zorgde er dus voor dat wij elkaar al lang kennen, al gaapt er een grote tijdskloof tussen onze Basseveldse periode en het terugzien op het St.-Janscollege.
Het is niet duidelijk of het VSO aan de oorzaak lag, maar de school in Bassevelde werd rond 1990 gesloten en het personeel onvermijdelijk gereaffecteerd. Zo kwam Jenny in 1991 voor een halftijdse opdracht terecht in Maldegem, en voor een halftijdse in Gent (St.-Salvatorinstituut). In 1996 volgde dan weer een reaffectatie naar de O.L.Visitatie. Het laatste decennium van haar loopbaan was Jenny een gewaardeerde collega op het secretariaat van het St.-Janscollege campus Visitatie.
Johan Ackerman
Hieronder volgt een dankwoordje van haar collega’s van het secretariaat
Jenny, je was onze stille, bescheiden collega op het secretariaat. Je drong j.e nooit op en deed je werk nauwgezet. Eerst als verantwoordelijke voor het onderhoudspersoneel, later als verantwoordelijke kopies en oud-leerlingen,nascholingen…
Een school onderhouden vergt heel wat planning en geduld want wat nu gekuist is, is binnen een uur weer vuil… alle vrouwen weten hoe frustrerend dat is. ‘Organiseren en delegeren’ is het motto voor deze job en natuurlijk ook véél rondlopen en bemiddelen; Linda kan dit beamen. De mooi opgemaakte planning liep al wel eens in het honderd als er één of andere verwachte of onverwachte schoolactiviteit tussenkwam. Kortom af en toe stress alom. Je hebt er duidelijk ogen en oren goed de kost gegeven want uit de verhalen achter de kast op te maken, kan je wel degelijk de handen uit de mouwen steken. Je bent als een echte klusjesman aan de slag gegaan tijdens het opknappen van je huis: muren afkappen, houtwerk afschuren, schilderen, meubels herschikken …je kon het allemaal.
Je hoopte het wat rustiger aan te doen als kopieverantwoordelijke maar dat was buiten de soms vergeetachtige leerkrachten gerekend. Ik denk echter dat iedereen hier in de zaal kan beamen dat Jenny de ‘laatkomers’ steeds terwille was, tenzij het echt niet anders kon of wij haar zegden dat ze té goed was.
Daarnaast was er nog de organisatie van de oud-leerlingendag, een toch ook niet te onderschatten taak. Extra vergaderingen, organisatie van de mailing, de boekhouding… Maar je verdiensten werden duidelijk de avond zelf. De bekroning van je noeste arbeid: een perfect georganiseerde en succesvolle oud-leerlingenavond. 
Het opvolgen van de nascholingen vergde ook soms geduld. Maar we hebben je nooit horen vloeken, althans toch niet luidop. En als het je allemaal al eens wat teveel werd, heb je dat nooit op het secretariaat laten merken. We vermoeden echter dat de bloemekes en plantjes in je tuin het dan moesten ontgelden met een grondige wiedbeurt.
Als je nagels en handen na al dat tuinwroeten en klussen aan wat meer zalvende hobby’s toe zijn, kruip je achter je naaimachine en tover je de mooiste ensembles tevoorschijn. Een kunde die je heb overgehouden aan je studietijd en waarvoor menig vrouw je benijdt. Als Katie met volgens haar te moeilijke herstellingen bij jou kwam aankloppen, bleek het voor jou allemaal ‘a piece of cake’.
Over cake gesproken, van dit talent hebben we meermaals mogen proeven. Je taarten waren overheerlijk en maakten elke vergadering daardoor veel gemakkelijker verteerbaar.
Dat je door het leven danst, is wat overdreven gesteld, maar elke week durf je je toch aan menig danspasje te wagen. Ook de stem doet het nog goed en wordt minstens één keer per week duchtig gesmeerd in het koor van Vinderhoute. Om de fysiek wat op peil te houden en bij te kletsen met vriendinnen trek je er met de fiets op uit of ga je uitwaaien aan de zee. En je sociaal en cultureel leven stopt hier niet want een concertje of tentoonstelling meepikken is je zeker ook niet vreemd.
Je psychische of moet ik hier ook zeggen fysieke gesteldheid wordt sinds een paar jaar op de proef gesteld door je kleinzoon Kobe. Je vertelde achter de kast met zoveel enthousiasme over dat kleine kereltje dat het duidelijk werd dat je klaar bent om op pensioen te gaan, dat je roeping elders ligt nu.
Je was een aangename collega die we zeker zullen missen. Het ga je goed en we verwelkomen je achter de kast wanneer je maar wil!
Je collega’s