Rik Symoen met pensioen
Eind juni hebben we afscheid genomen van een van de grote boegbeelden van campus Heiveld: Rik Symoen, een collega om u tegen te zeggen.
Rik zette zijn eerste stappen in het onderwijs in 1977, niet op onze school, maar in het Sint-Paulusinstituut in Gent, waar hij twee jaar werkzaam was, eerst enkele maanden als leerkracht daarna op het secretariaat als studiemeester. In september 1979 verhuisde hij naar het Paus Johannescollege in Merelbeke. In deze kleine, maar fijne school leerde ik Rik kennen: een leerkracht die zich pas echt in zijn element voelt als hij voor de klas staat en zijn ding kan doen. Maar ook een man die niet rond de pot draait, recht voor de raap en ‘to the point’.
In 1985 ging het Paus Johannescollege in fusie met het Sint-Gregoriuscollege in Ledeberg en Rik moest opnieuw verhuizen. Daar bleef hij tot 1988 wanneer hij de definitieve overstap maakte naar het Sint-Jan Berchmanscollege, waar we elkaar opnieuw ontmoetten. Rik was in al die jaren niet veel veranderd: hij was nog steeds een voorbeeld van effectiviteit en efficiëntie, als leerkracht heel competent, plichtsgetrouw, altijd sterk gemotiveerd en motiverend naar de leerlingen. Hij wist heel goed hoe iemand de handschoen toe te werpen, hij kon als geen ander de leerlingen uitdagen voor het vak waarvoor hij een boontje had.
En dat vak is natuurlijk wiskunde. Bij Rik vlogen dagelijks de transformaties, hoeken, vergelijkingen, machten en vierkantswortels door de klas. Op zijn nuchtere manier, laconiek, steeds met de nodige ironie en af toe een vleugje sarcasme, maar altijd met het hart op de juiste plaats bleef hij het voorbeeld van de wiskundeleerkracht van de eerste graad. Daarom was het voor hem dan ook een bewuste keuze om op campus Heiveld te blijven bij het ontstaan van het Sint-Janscollege in 2000. 
De zogenaamde VOET’en waren niet echt aan Rik besteed. Nochtans was hij een van de bezielende figuren achter het tweejaarlijkse verkeers- en veiligheidsproject op onze campus en als gids en Gentkenner was hij medeorganisator van de studie-uitstap naar Gent voor de tweedes. Op die manier hielp hij - onbewust? - goed mee bij het realiseren van menige vakoverschrijdende eindterm.
Rik is echter ook een echte bourgondiër en levensgenieter. Als kok - Rik volgt hotelschool op hoog niveau - en oenoloog heeft hij een tweede leven ontdekt. En hoe kan het dan ook anders dan dat hij als fervent reiziger met zijn lieve vrouwtje een land als Frankrijk als favoriete bestemming heeft.
Als ik aan Rik denk, moet ik automatisch wegdromen naar een televisieprogramma dat enkele jaren geleden op Canvas werd uitgezonden: ‘De rechtvaardige rechters’. Op het einde van elke aflevering werd op de pianotonen van oud-leerling Miguel Wiels telkens een liedje gezongen waarvan het refrein mooi bij Rik past:
“Streng maar rechtvaardig
Niet te zachtaardig
Zet al die zakkenwassers maar eens in hun ondergoed
Streng… het moet!”
Rik, laat het niet aan je hart komen. Hopelijk zien we je af en toe nog eens op school. Het ga je goed.
Marc Decaestecker