100 dagen 2018

Gepost op 29 maart 2018 om 12:33 • Uncategorized

Klik hier om het fotoalbum te bekijken

1(00) dag(en)?

Het concept ‘100 dagen’ is simpel: de zesdes krijgen een dag om het naderende einde van hun secundaire schoolcarrière te vieren. Een dag om te huldigen dat er nog maar 100 andere dagen zullen volgen op SJC. Het lijkt zo simpel en eenvoudig: een dagje ‘de boel op stelten zetten’. Niets is minder waar.

De tweede schooldag van dit schooljaar werd de facebookgroep „100 dagen 2018” opgericht. De derde schooldag deed het gerucht de ronde dat iemand al een volledig script voor de show achter de hand zou hebben. De vierde dag trok een zesdejaars zijn stoute schoenen aan en ging al eens richting meneer Ackerman om toch al even – hoe voorbarig het ook mocht zijn – onze 100 dagen te bespreken. Hoewel die ene dag nog ver in het verschiet lag, was die toen al een „big deal”…

Eind september schoten we echt in actie. Na een poll over de verantwoordelijken volgde een poll over het thema. Dat werd USjc of m.a.w. de VS in SJC of SJC in de VS – daar was nog wat werk aan en dus werden er werkgroepen gevormd en dat was dat. Pas na de kerstvakantie werd duidelijk dat er mensen al maanden bezig waren geweest: de repeti-ties voor de acteurs en de dansers begonnen en er werd een datum geprikt voor de fuif. Nu denkt u misschien, ach ja, elk excuus om te feesten is goed zeker? Ja, dat is waar, maar wat mensen vaak niet beseffen is dat deze geweldige fuif wel het geld in het laatje bracht om de show te kunnen financieren. Naast de financiële voorbereidingen, werden ook andere voorbereidingen getroffen zoals het ontwerpen van de trui. Die moest er goed uitzien. We zouden hem immers tijdens het uitgaan dragen, als een groep en hem achteraf koesteren als aandenken aan een -hopelijk- memorabele dag. Ironisch was wel dat de keuze van onze trui, die een gevoel van samenhorigheid moest scheppen, net voor een geschil zorgde tussen de zesdes. Niet iedereen was tevreden en het ge-mopper van de ‚verloren’ kant zinderde nog even na. Toen de truien echter enkele weken later uit de dozen werden gehaald, leek iedereen dit te vergeten en liepen we vol trots rond met onze trui.

Na deze uitvoerige ‘inleiding’ is het misschien hoog tijd voor een flashforward naar de week van onze 100 dagen. Op maandag werd het podium geleverd. Het klinkt misschien banaal, maar het was bijzonder hoe op dat moment haast alle zesdejaars de handen uit de mouwen staken om het podium zo snel mogelijk op te zetten in de recreatiezaal. Vanaf dat moment was die zaal van ons. Elke pauze kwamen de zesdes daar samen. Zonder het af te spreken, liepen we instinctief allemaal naar die ene plek die toch zo significant was voor onze 100 dagen.

Voor velen lijkt de 100 dagen gewoon te draaien rond de show. Als ik eerlijk ben, voelde het voor mij ook soms zo aan: elke middag werd er gedanst en na school werd er geacteerd en gemusi-ceerd. In die laatste week kwamen alles samen. Ineens stonden we niet meer tussen de banken van de studiezaal, maar op een echt podium met techniekers en alles erop en eraan. Niet alles liep van een leien dakje, maar we vertrouwden erop dat alles goed zou komen. En het kwam goed. Op woensdag speelden we twee goede shows en op donderdag overtroffen we dit met een uitmuntende sfeer en nog betere prestaties. Na een kort maar krachtig feestje op ons podium trokken de meesten van ons richting Overpoort om eens goed uit de bol te gaan.

En dan was het zover. De dag waar we zo op gewacht hadden, was aangebroken: vrijdag 2 maart, 100 dagen. Met weinig of geen slaap kwamen we aan op school waar ‘Team Ontbijt’ voor koffie-koeken had gezorgd. Een deel hiervan was aangebrand, maar dat was niet zo erg. Velen onder ons hadden toch niet echt honger door de „vloeibare substanties” van de vorige nacht. Na de koffiekoeken gingen we onze eigen aangeklede school bewonderen. SJC was omgetoverd tot USJC en het voelde goed. Het was alsof wij , de zesdes, het vandaag voor het zeggen hadden. Vlaggetjes, decoratie aan de trappen en een versperring in de hal. Cheerleaders, cowboys, Trump en Obama. Je kon er niet omheen. Vandaag was alles anders. Toen de bel om 10u ging, trokken de leerlingen dus niet zoals gewoonlijk naar buiten, maar naar de inkomhal voor de traditionele speech. In ware Trump-stijl deze keer zorgde deze voor een leuke en humoristische noot van onze dag. Bepaalde zinnen van de speech sloegen zeker en vast de nagel op de kop. Want geef toe, we wilden allemaal wel al eens onze verdoken frustraties tegenover onze geliefde school uiten.

We hoopten de humor en de (lichte) spot verder te zetten in de show. Na het afvallen van een paar dansers, een acteurswissel en toevoeging van een rolstoel waren we klaar voor een nieuwe opvoering. Ondanks de vermoeidheid gaven we het beste van onszelf. Na zo een intense show en een zware nacht, zeiden we volmondig ‘ja’ op een lekkere spaghetti van de Kastart, met liefde bereid door onze medeleerlingen.

Met een gevuld maagje maakten we ons klaar voor de laatste show. De vijfdes kennen het merendeel van de leerkrachten die geïmiteerd werden en dus sloegen de grapjes goed aan. Iedereen (vijfdes en zesdes) genoot met volle teugen van deze show. Toch was het bizar om te beseffen dat dit de laatste show was. We waren hier zolang mee bezig geweest, hadden elk lied al 100 keer gehoord, elke dans 1000 keer gedanst en elke scène 10 000 keer gezien. En toch was ikzelf het nog niet beu. Toen we voor de laatste keer iedereen bedankten en vervolgens het podium verlieten, drong het door: ’t was gedaan. De langverwachte dag was in een oogwenk voorbijgegaan.

Voor mij draaide de 100 dagen niet rond die ene dag of de 100 erna. Voor mij ging het om de 100 fijne dagen ervoor. In voorbereiding, allemaal samen. Mocht dit een speech zijn zou ik nu vragen het glas te heffen opdat de 100 dagen na die ene dag, even mooi mogen zijn als de 100 ervoor…

Hanne Niemegeerts – 6LMT