Tweedaagse Westhoek en Noord-Frankrijk 5des

Gepost op 7 juni 2018 om 11:30 • Uncategorized

Tweedaagse studiereis: Westhoek en Noord-Frankrijk.

In het kader van ‘de Grooten Oorlog’, een thema dat we zowel in de lessen geschiedenis, Frans als Engels behandelen in het vijfde jaar, zakte op dinsdag 8 mei een dolenthousiaste delegatie SJC’ers ( 158 leerlingen en een aantal begeleidende leerkrachten) af naar onze binnenlandse westerburen. Logischerwijs werden we aan-vankelijk verdeeld in 4 verschillende groepen. Elk van deze groepen bezocht een voormalig oorlogsgebied ten tijde van WO I , met de specifieke historische achtergrond eraan verbonden. Dat Ieper, Diksmuide, Poperinge en Zonnebeke tot de keuzemogelijkheden behoorden, mag geen verrassing zijn.

Dag 1: Ikzelf zat in groep 1, wat wou zeggen dat ik twee dagen lang in de sfeer van het destijds Diksmuidse strijdtoneel zou worden ondergedompeld. Onze eerste stop was de Ijzertoren, een indrukwekkend monument, dat met zijn 22 verdiepingen, het equivalent van een slordige 84 meter, letterlijk ( maar evenzeer figuurlijk) hoge toppen scheert.

De Ijzertoren herbergt ‘ het Museum aan de Ijzer’, dat het beklijvende verhaal brengt van de Belgisch-Duitse confrontatie tijdens WO I enerzijds en de Vlaamse ontvoogding anderzijds. Het museum wordt bestempeld als een ‘Europese vredessite’. Verder kan je er ook nog de Paxpoort en de Crypte vinden. Nadien volgde een gegidste fietstocht. We hielden eerst halt bij de ‘Dodengang’, een restant van de befaamde en beruchte loop-graven. 10000 soldaten lieten hier het leven ( vandaar de naam ‘dodengang’). Al snel werd duidelijk dat de omstandigheden waarin de Belgische soldaten moesten (over)leven

erbarmelijk waren. Een strijd tegen de vijand, maar evenzeer tegen de onmenselijke levensomstandigheden, zo bleek. Aansluitend volgde het bezoek aan een Belgische en Duitse militaire begraafplaats, Vladslo en Keiem, waar respectievelijk 25638 en 628 oud-strijders begraven liggen. Velen van hen werden nooit geïdentificeerd. Ik moet toegeven dat dit alles vrij confronterend was. Strijdend ten onder gaan voor het vaderland; heldhaftig, maar evenzeer een mensonwaardig overlijden als je ’t mij vraagt. Met een rugzak vol historische bagage, zetten we koers naar onze jeugdherberg ‘Peace Village’. Een oer-Vlaamse klassieker ( stoofvlees met frietjes), een liveoptreden van het seminarie muziek en een herdenking van de gesneuvelde soldaten tijdens WO I op een nabij-gelegen kerkhof, sloten de dag af. De warmte was nu en dan een lichte stoorzender geweest, maar dat maakte de dag er niet minder geslaagd om!

Dag 2: Een verfrissende douche, een stevig ontbijt, en een koffie of twee: meer hadden we niet nodig om onze uitstap naar Nord-Pas-De-Calais goed in te zetten. We verplaatsten ons op dag twee van punt A naar punt B met de bus. First stop: Carrière

Wellington, een soort van ondergrondse schuilplaats waaruit 24000 mannen destijds tevoorschijn moesten komen om de Duitse linies te verrassen. Een Franse gids, die de rondleiding weliswaar in het ( zeer behoorlijk) Engels deed, legde ons zowat het verloop van de oorlog uit. Persoonlijk vond ik dit de leukste belevenis op dag twee. Je werd vol-ledig in het verhaal meegezogen, alsof je er zelf destijds bij was. Je zou bijna vergeten dat het er amper 10 graden Celsius was. Nadien stond ook nog een bezoek aan Vimy op het programma, waar enkelen van het seminarie muziek wederom een stukje muziek brachten. Aansluitend konden we ook genieten van’ The Canadian National Vimy Memorial’, bovenop de heuvelrug van Vimy. Hier vochten de Canadese troepen de slag bij Vimy uit in april 1917. Ook bezochten we nog twee militaire begraafplaatsen, een Franse en een Duitse, ‘Notre-Dame de Lorette’ en ‘La maison Blanche’. Qua beleving

eigenlijk vergelijkbaar met de begraafplaatsen die we bezochten op dag 1. Een stilte uit respect, van verbazing. Een naar gevoel bijna. Uit het oog, maar niet uit het hart. Dat

was af te lezen van het gelaat van een soldaat op rust die het Franse kerkhof met trots bewaakte. Na het bezoek aan de Franse militaire begraafplaats, was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Een leerrijke uitstap, een unieke ervaring, een tweedaagse vol be-wondering en verwondering! Zij die stierven voor hun vaderland, verdienen mijn respect!

Basten Aneca ( 5 EMT 2)