Kazerne Dossin en Fort van Breendonk

Een bezoek aan de kazerne Dossin en het Fort van Breendonk is altijd een beklijvende ervaring – en op een kille, kletsnatte januaridag komt de gruwel als vanzelf nog dichter bij. Dit jaar brachten onze zesdes een bijzondere hulde aan een held van het verzet, die in Breendonk op brute wijze werd omgebracht: Dirk Sevens, substituut-procureur des Konings in Antwerpen, en de overgrootvader van onze mede-sjc’er Neo. Tobe blies een ingetogen “Last Post”, en we legden bloemen aan het executie-oord, en aan het memoriaal waar de namen van de gevangenen aan de muren vereeuwigd zijn.

Lees hier meer over Dirk Sevens.

Nog voor iemand iets zei, voelde deze uitstap naar het fort van Breendonk en de Dossinkazerne al zwaar. De muren, de gangen, de stilte, alles leek herinneringen vast te houden die niet weg willen. In Breendonk hing een beklemmende kilte, alsof het verleden daar nog steeds aanwezig is. Je loopt er traag, automatisch stiller dan anders.

In de Dossinkazerne werd het persoonlijker: namen, foto’s, verhalen, … Geen grote verhalen, maar gewone mensenlevens die abrupt werden onderbroken. Het maakte duidelijk dat geschiedenis geen ver-van-ons-bed-verhaal is, maar iets wat echte mensen, van vlees en bloed zoals ieder van ons, is overkomen. Je beseft dat achter elk object een leven schuilgaat dat nooit de kans kreeg om verder te gaan.

Je verlaat die plekken anders dan je bent binnengekomen. Het besef dat herinneren geen keuze is, maar een verantwoordelijkheid.

Yaren (6LWE)

Op vrijdag 9 januari leerden we met het zesde meer over gevangenschap en deportatie van gevangenen tijdens WOII. Dit deden we aan de hand van een uitstap naar Kazerne Dossin en het fort van Breendonk. We begonnen in Kazerne Dossin. Hier leerden we vooral over deportatie en hoe Joden gearresteerd werden. Wat me vooral is bijgebleven, is de fotomuur. Hierop zagen we alle slachtoffers die in Kazerne Dossin zijn terechtgekomen. Dit vond ik pakkend omdat de muur vol stond met mensen: mannen, vrouwen, baby’s, gezinnen. Hiervan had maar 5% ervan het overleefd.

Vervolgens gingen we naar het fort van Breendonk. Hier zagen we hoe de gevangenen behandeld werden. Toen ik hoorde hoe ze daar moesten leven, was ik wel echt aangedaan. De gevangenen werden volledig ontmenselijkt en behandeld als dieren. Zeker de folterkamer is bijgebleven. Op het einde van ons bezoek was er een zeer mooie ceremonie voor Dirk Sevens, een verzetsheld die jammer genoeg in het fort gestorven is. Op deze manier kwam het bezoek echt wel dichtbij, aangezien hij de overgrootvader van Neo was. Ondanks de regen was dit een zeer waardevolle uitstap die ik me nog lang ga herinneren!

Eleonore Roets (6LWE)