Griekenlandreis 2026

In de jonge april zijn er soms nog een paar witte vingerafdrukken op de toppen van de naaldbomen, hoog boven Itea. Delphi is een hoge en stille plaats, navel van de wereld, waar het water oorverdovend naar beneden langs de sluis vloeit en waar de losse stenen van onder je voeten rollen. De nieuwe stad treedt ook mee met ons in de voetsporen van de oude Grieken, want elektriciteit hadden ze er niet.

’s Nachts kleurt de zee zwart met gouden strepen, die je ook op de voorbijgangers hun gezichten kunt zien wanneer ze naar ons glimlachen. Gouden klimop die ooit, in de vroege morgen, het Zeusbeeld vanuit een bad van olijfolie beklom.

Olympia ligt toch ietsje verder weg van ‘het hutje van Agamemnon uit de 19de eeuw’ dan 192 meter. Terwijl de bomen paars bloeiden, waren we op zoek naar olijfkransen voor de winnaars van de SprintJC (we vonden ze pas na het voltooien van de ’10 (quiz)werken van Griekenlandreis’).

Mystras was een klim naar een Onderwereld, waar je goed onder je voeten moest kijken wanneer je de Lethe naderde, waar de eeuwige zuster je opwachtte met snoepjes en haar trouwe ezel aan haar zij. Als je afdaalde naar de wereld van de levenden, kwam je terecht in Sparta die jou doods verwelkomde met de geur van sinaasappels en de imposante figuren van de omliggende gebergtes.

Zo zie je maar dat de ene stad overleeft, terwijl de andere vertrekt. Op een bepaald moment komen ze allebei op hetzelfde punt weer samen. Er is geen burcht die je tegen de voeten van de toekomst beschermt.

De zon scheen onze verbrande benen toe op de muren van Mycene. Op de millennia oude stenen hadden voeten gelijkaardig aan de onze ooit gestaan.
Het is een rare gedachte dat er ooit iemand boven jouw hoofd zal lopen.

Achter muren vol van graffiti, kleine kerken die als paddenstoelen tussen de metershoge appartementsblokken opdoken en zwermen van verkoopkraampjes die je ‘authentieke’ drachmes probeerden aan te smeren, staarde de Akropolis ons voor twee dagen aan. De lege plek tussen de Karyatiden zal dat waarschijnlijk nog veel langer doen.

In het kuuroord van Epidauros hoorde je vanaf de trappen van het theater vooral het droge gras heen en weer bewegen en af en toe het vallen van een munt op de plek van het verdwenen altaar.

999 trappen verder lag wit strand en veel te veel drank. Koud water en βάρκα στο γιαλό.

Hydra heeft maar twee koppen, de ene wat hoger en bulteriger dan de andere.

Als Rome 1001 verhalen in 1 boek was, dan was Griekenland één lang lied gezongen door een vermoeide en tamelijk Griekse Sheherazade die “nog wel tijd had” (om de boarding op het allerlaatste moment te beginnen).

Arina Spitaels, 6GL