Erasmus+ in Barcelona

Gepost op 30 januari 2020 om 08:25 • Uncategorized

Hoe wij Erasmus+ ervaarden…  Barcelona 2020

 

“Ik weet nog goed dat ik de ochtend voor mijn vertrek naar Barcelona een heel raar gevoel ervaarde. Ik was namelijk nerveus en enthousiast tegelijk om mijn gastgezin te ontmoeten. Ik had de weken daarvoor al wat met Anna gestuurd, maar chatten is niet altijd hetzelfde als in real life, zeggen vaak veel mensen. Maar goed, ik ging vol goede voornemens naar Gent Sint-Pieters om van deze uitwisseling een week te maken om nooit meer te vergeten!

Mijn verwachtingen werden tijdens de week niet enkel voldaan, maar werden ook nog eens overtroffen. Ik en Anna hebben samen herinneringen geschreven, samen ervaringen meegemaakt, samen een vriendschap opgebouwd, dat niemand ons meer kan afnemen!

 

Een uitwisseling is totaal iets anders dan zo maar een reis met vrienden of familie. Je wordt letterlijk in de cultuur ondergedompeld. Dat is soms wel aanpassen als je weet dat de Catalanen pas om 11u ontbijten, om 15u middageten en om 22u avondeten. Maar zo leer je tenminste kennismaken met hun gewoonten en dat doe je helemaal niet wanneer je zelf op reis gaat. Dan kies je zelf wanneer je eet en wat je doet. Ik genoot zeker van de momenten samen aan tafel met de familie, dit kwam vooral omdat we vaak leuke en grappige gesprekken hadden. Ik herinner me nog goed dat haar moeder begon te lachen aan tafel, zeker 10 minuten lang en toen ze zei: ‘Okay now, I will stop’,begon ze terug te lachen waardoor wij ook de slappe lach kregen. Dit is misschien maar één van de zoveel kleine, o zo gezellige momenten samen.

 

Nog iets waar ik echt van genoten had, was het gesprek met Mariona op de bus naar Agramunt. Het was ongeveer een uur en een half rijden, maar zij deed de busrit zo veel korter lijken. Ik dacht, voordat ik vertrok, dat ik nooit een gesprek in het Engels van meer dan een uur zou kunnen hebben met iemand die ik toen nog maar 4 dagen kende. Maar blijkbaar was ik daar toch toe in staat.

 

Ik heb mezelf dus tijdens de uitwisseling beter leren kennen, maar het heeft me ook sterker gemaakt op sociaalvlak en durfvlak. Erasmus+ deed mij uit mijn comfortzone stappen en ik ben zo blij dat ik die stap gezet heb, want nu heb ik er vriendschappen en ervaringen aan overgehouden, die ik anders niet zou meegemaakt hebben. Ik kijk al uit om al mijn nieuwe vrienden volgend jaar terug te zien tijdens de uitwisseling naar België!”

 

Marie Van den Bussche (5WWI8)

 

 

“De week in Barcelona was er één om nooit te vergeten. Ik vond het zo interessant om te zien hoe de mensen daar zoveel andere gewoontes hebben, zoals bijvoorbeeld de uren waarop ze eten, de uren waarop de school eindigt of het eten van fruit met bestek. In het begin had ik superveel stress om mijn gastgezin te ontmoeten, maar dat was helemaal niet nodig want ze waren daar zo vriendelijk. Al vanaf de eerste dag voelde ik mij daar meteen thuis. In het begin van de week zeiden ze tegen mij dat ze me gingen opvangen als een dochter van hen. En op het einde van de week zei de mama van mijn gastgezin tegen mij dat ze haar derde dochter zou missen. Het is een ervaring geweest die ik nooit zal vergeten!”

 

Phara Geirnaert (5HUW)

 

 

“Daar stonden ze dan. Op een zondagochtend vroeg in die wondermooie hal van Gent-Sint-Pieters. Met koffers vol verwachten en een rugzak vol stress lieten ze de ouderlijke comfortzone achter zich en begonnen ze aan een avontuur waarvan niemand het verloop kon voorspellen. Ze zouden een week ondergedompeld worden in een taalbad en een cultuurdouche, slapen en eten bij volstrekte onbekenden en in dat hele proces hopelijk iets leren over zichzelf en de wereld.

 

Wat er die week allemaal gebeurde, leest u in hun eigen ervaringen. Wij waren enkel bevoorrechte getuige van iets moois en geruststellends: blijkt dat de verbindingsfactor ‘jong en enthousiast’ veel sterker is dan de barrières van taal en gewoontes. Onze leerlingen stelden zich open op een manier die enkel aan de onbevangen jeugd is gegeven: na enkele dagen samen had een buitenstaander best wat moeite gehad om de Catalanen en Vlamingen nog van elkaar te onderscheiden. Het leek een vriendengroep geworden die al jaren lief en leed deelde.

 

Het zou een illusie zijn te denken dat deze vrolijke schare ook snel even alle politieke en sociale ongelijkheden zou uitvlakken die van Europa zo’n uitdaging maken. Maar zoals Desiderius Erasmus zo’n 500 jaar geleden al besefte: de hoop van een volk ligt bij de ontplooiing van de jeugd. In een context waarin jongeren steeds kritischer denken over de generaties voor hen, lijkt de beste strategie toch om ze vooral zélf te doen ontdekken welke uitdagingen en mogelijkheden de Europese samenleving ons biedt.

 

En daar stonden ze dan. Terug in Gent-Sint-Pieters op een zondagavond. Het hele project rond het Gentse station deed me plots een beetje denken aan het idee van dit Erasmusproject en het ideaal van een diepgeworteld Europees burgerschap: men begint stilaan te denken dat het nooit echt ‘af’ zal zijn, het blijft een work in progress. Maar één ding is zeker: deze zeven dappere Belgen hebben hun eerste steen alvast gelegd en zullen zich na deze week altijd een beetje meer Europeaan voelen.”

 

Harald Berings (begeleider)